Zal ik jullie even aan elkaar voorstellen?

Waarom vinden we onze partner niet meer spontaan?  Of ontmoeten we hem of haar niet meer op een feestje, bij een cursus, tijdens het uitgaan of op het werk? Waarom zitten de singles in Nederland massaal op de datingsites? Het daten lijkt een ‘vluchtige, respectloze, swipe zaak’ te zijn geworden. Anno 2018 lijkt het vinden van een partner voor velen een probleem te zijn.

Zou het er mee te maken kunnen hebben dat we de daadwerkelijke ontmoetingsplekken niet meer als een vindplaats ervaren? Het virtuele web wordt tegenwoordig als de plek gezien waar je jouw partner kan vinden. Maar…die plek zit in je broekzak, hij bestaat niet echt.

Worden we nog wel aan elkaar voorgesteld? Stappen we nog wel eens op iemand af met de openingsvraag ‘volgens mij ken ik jou ergens van’ of ‘kom je hier wel vaker?’. Zeggen vrienden nog wel eens: ‘ik ken een leuke partner voor jou en ik zal eens een etentje organiseren’.

De oude methodes van ontmoeten, werkten destijds uitstekend. Maar als we collectief de ontmoetingsplekken niet meer als mogelijke vindplaats beschouwen, dan.. zullen we daar ook niemand meer tegen het lijf lopen. We hebben onze aandacht en onze hoop op het internet gevestigd en alles wat zich spontaan aandient, gaat daardoor aan ons voorbij.

Schrijf je in bij een Integer relatiebemiddelingsbureau, maar ga vervolgens niet passief op de bank zitten wachten. Beschouw je inschrijving als één van de dingen die je doet, maar heb daarnaast een open sociale houding.

Laten we er met zijn allen een gewoonte van maken om mensen die elkaar niet kennen, even aan elkaar voor te stellen.  Zodat we heel eenvoudig in de ‘werkelijke wereld’ nieuwe contacten kunnen opdoen.