Jason

Jason het vervolg op De trein van Helen

Het is vrijdag vandaag en ik heb het er maar van genomen, zomaar een dag op pad. De trein nemen was wel gemakkelijker geweest, maar vanwege het weer, heb ik besloten de auto te pakken. Het regent gestaag, dat was al voorspeld vanochtend op het nieuws. Het regenen gaat over in natte sneeuw. Gelukkig maar dat het niet blijft liggen, dat zal tegen de middag wel weer verdwenen zijn. Het is druk op  de weg. Ik zit lekker warm en droog in de auto. De auto’s gaan langzamer rijden. Er komt een auto met sirene aan, politie. Verderop blijkt er een ongeluk te zijn gebeurd. Er zijn nu meerdere zwaailichten te zien en een paar auto’s hebben aanzienlijke schade. Gelukkig is het oponthoud snel opgelost. Zo dat is mooi, centrum hier aanhouden, staat er op het bord. Ik ben op zoek naar een garage. Vervelend dat het centrum zo moeilijk bereikbaar is, veel straten hebben eenrichtingsverkeer, maar gelukkig ken ik alle straten op mijn duimpje. Binnen de kortste keren ben ik aanbeland in de stadsgarage. Ik loop naar buiten en sta midden in het centrum.

Het sneeuwt nog steeds en ik loop snel door naar de Bijenkorf. Ik heb van tevoren een plan de campagne gemaakt. De dingen die ik wil aanschaffen heb ik op een stukje papier gezet. Ik zie de afdeling Parfumerie, daar moet ik zijn. Een vriendelijke verkoopster vraagt me: “Waarmee kan ik u helpen?” Er is maar één parfum, waar ik naar op zoek ben. Nou, dat is toevallig, ik heb er nog een gevonden, er zit zelfs nog korting op,” “U hoeft het niet in te pakken hoor, het is voor eigen gebruik.” Ik betaal en loop de winkel uit. Ik kijk op mijn horloge. Het is pas twaalf uur en om 18.00 uur vanavond zal ik hem weer zien. Mijn hart bonst in mijn keel, alleen bij de gedachte al. Ik heb eigenlijk nog tijd genoeg om te lunchen. Er zijn genoeg leuke restaurants, op goed geluk ga ik ergens naar binnen. Het ziet er gezellig uit. Op de achtergrond klinkt muziek, gelukkig niet al te opdringerig. Ik ga zitten en pak een van de menukaarten die op tafel liggen, het ziet er allemaal smakelijk uit. Ik bestel een omelet met zalm en een glas wijn, ik sluit af met een Cappuccino.

Later die middag dwaal ik wat rond door de stad, bezoek een expositie en weet nog een paar mooie laarzen in de wacht te slepen. Ik heb een vaag beeld van hem, maar z’n handen ben ik niet vergeten. Ik weet nog wat voor dag het was. Het beeld van de trein zie ik nog duidelijk voor me. Als ik toen met de auto gegaan was, had ik hem waarschijnlijk nooit ontmoet. Het zal een paar maanden geleden zijn geweest dat ik besloot hem te bellen. Je kunt altijd collect bellen, had hij die eerste keer al gezegd, dat was eigenlijk net zo handig. In die tussentijd had ik mij afgevraagd, waar ik hem toch van kende. Opeens wist ik het weer, het had best wat voeten in de aarde, het was ook al een tijd geleden. Ik dacht terug aan die tijd, ik had er hele prettige herinneringen aan.

Hij werkte destijds in Innsbruck in Oostenrijk. s ’Nachts werkte hij als receptionist aan de balie van het Hilton International en overdag studeerde hij rechten. Ik werkte mensen in op het gebied van Marketing en Sales, ook in datzelfde hotel. Dat waren lange dagen en korte nachten. Ik ging met hem een wijntje drinken en hij vertelde over zijn studie en hoe het was gelopen voordat hij naar Innsbruck was gekomen. Ik was toen al onder de indruk van hem, dat gevoel is nooit meer weggegaan. We hebben toen veel tijd met elkaar doorgebracht.

Mijn mobiel trilt en er verschijnt een melding op het scherm. Het blijkt een bericht te zijn van Jason. “Lieve Helen staat er, door onvoorziene omstandigheden heb ik de vlucht moeten annuleren, ik leg het je nog wel uit, ik laat je zo spoedig mogelijk iets weten, Liefs Jason”. Verbouwereerd lees ik het bericht. Ik had er zo op gehoopt hem vandaag te zien, wat zou de reden geweest kunnen zijn? Er spelen zich veel scenario´s af in mijn hoofd. Voorlopig moet ik het plan om hem terug te zien van me af zetten. Ik krijg het er warm van, wat haal ik me allemaal in mijn hoofd? Intussen ben ik een restaurant binnengelopen. Ik ga bij het raam zitten en heb zo een mooi uitzicht op De Dam. Ik bestel een rode wijn bij de ober, die vraagt of ik iets erbij zou willen eten. Op een schaaltje liggen er wat pinda’s. Ik heb geen moeite met de rode Merlot, maar de pinda´s laat ik onaangeroerd. Ik bekijk de menukaart, er staat niets bij wat mijn eetlust opwekt. Als de ober mij een tweede glas brengt, vraag ik de rekening.

Ik besluit de auto te pakken en naar huis te rijden. Het is maar een kort stukje en na een uurtje rijden, ben ik weer thuis, sluit de garage af en ga naar binnen. Thuisgekomen schop ik mijn hakken uit en wrijf over mijn voeten. Ik  zou eigenlijk nog wat moeten eten, maar mijn malende gedachten weerhouden mij ervan.

Helen, vaste schrijfster van Date & Match Relatiebemiddeling.