Het weerzien

Het weerzien is het vervolg op Ain’t no sunshine.. van Helen

Het is vandaag 16 april en heb post van Jason, zijn vluchtnummer en tijd heeft hij doorgestuurd. Ik besluit hem op te halen. Hij komt om 5.00 uur in de middag aan. De volgende dag ben ik blij maar ook nerveus om hem te zien. Ik zal te horen krijgen wat de oorzaak was van de vlucht die gecanceld werd, maar eerst zullen we elkaar zien, daarna zal er tijd genoeg zijn om zijn verhaal aan te horen. Ik heb een reservering in het Carlton Hotel gemaakt, een tafel liefst aan het raam, heb ik erbij gezegd, dan heb je een mooi uitzicht op de stad en over het water.

Ik kijk op mijn horloge, het is half vier geweest en de auto staat startklaar. Ik stap in en rijd richting Schiphol. Ik heb een raar gevoel in mijn buik. Op de luchthaven aangekomen, parkeer ik de auto in de garage, pak het kaartje uit de automaat en loop richting aankomsthal. Pal tegenover bevindt zich een cappuccino bar, waar ze een goede koffie schenken, die houdt mijn zenuwen wel in bedwang. Ik houd nauwlettend de deuren in de gaten, die af en toe naar buiten zwaaien en een hoop reizigers naar buiten laat. Hoe zal hij reageren, het is alweer een tijdje geleden dat wij elkaar zagen. Mijn hart klopt in mijn keel, als hij ineens voor me staat…” Hi schoonheid “ zegt hij en lacht breeduit. Hij bekijkt me van top tot teen en knikt goedkeurend. “Je bent mooi op tijd. De vlucht had geen vertraging, alleen had de douane meer dan gewoonlijke interesse voor mijn bagage. Er bleek niets aan de hand te zijn, routine controle werd er gezegd. Waar staat je auto? “

We lopen samen naar de garage en hij legt zijn koffer achterin de auto. Ik zoek mijn ticket, ik had hem net nog in mijn handen. Als ik het kaartje vind, leg ik het op het dashboard, zo kan het niet meer misgaan. Ik vraag hem belangstellend naar zijn vlucht en naar de afspraak die hij in Londen had. Dat heeft allemaal prima resultaat opgeleverd, zegt hij. We rijden richting Amsterdam. Ik vertel hem, dat ik een verrassing in petto heb. Aangekomen in het centrum zoek ik naar het Carlton Hotel. Mijn Tomtom laat me zien hoe ik moet rijden. Het is druk in het centrum en spits. Er wordt op veel plaatsen gewerkt en er zijn een paar straten die eenrichtingsverkeer hebben. Als ik het hotel gevonden heb, parkeer ik de auto voor de ingang, een hotelemployee neemt de auto van mij over, ik kijk terloops even naar de badge die hij draagt.

In de lobby aangekomen neemt Jason mijn jas aan en lopen we samen het restaurant in. Een gerant loopt op ons af en vraagt of wij een reservering hebben. Ik knik bevestigend en aan het raam staat een tafel met het bordje gereserveerd erop. Jason schuift mijn stoel aan en vraagt: “Wat wil je drinken, een rode of een witte wijn, een Merlot of een Chardonnay ?” Voor mij een Chardonnay,  zeg ik en even later proosten we op het weerzien. We bestellen een voorgerecht en daarna  besluiten we allebei om vis te nemen. Hij kijkt mij recht in de ogen en vraagt: “ Wat heb jij allemaal uitgespookt in de tijd dat ik weg was.? “ De vraag overvalt mij een beetje .” Ik heb het te druk gehad voor afspraakjes, ” zeg ik. “Maar vertel mij nu eens wat jij in die tussentijd gedaan hebt en een eerlijk antwoord graag! “

Na een heerlijk dessert bestellen we allebei een zwarte koffie. De gerant komt vragen of alles naar wens is geweest en vraagt of hij ons een likeurtje mag aanbieden, die slaan we niet af. Jason stelt voor om in de lounge te gaan zitten, daar hebben we wat meer privacy…