First Match & dan Date.

Je ziet door de bomen van de Reality TV programma’s het bos niet meer. Een serie die een positieve uitzondering hierop is, begon gisteren aan een nieuw seizoen. Ik heb het over First Dates en dan in de Nederlandse variant, die toch wat herkenbaarder is dan de Engelse.

Moedig schrijven verstokte singles zich in om mee te doen aan een Blind Date. Op zich is dat al eng laat staan als er ook nog camera’s meekijken en alle stomme dingen knalhard vastleggen en zodanig monteren dat wij als kijker stiekem mee gniffelen.
De verwachtingen van de singles zijn desalniettemin enorm en de lat voor de ander ligt hoog.

Heerlijk om thuis als voyeur het gestuntel van de meesten te aanschouwen, hun verlegenheid, de soms foute kleding – “ach witte sokken kan altijd zei een jongeman”- , de zenuwen, de ongemakkelijke stiltes.
Maar ook heerlijk om te zien hoe twee totaal onbekenden een leuk gesprek beginnen en veel lachen.
Meestal leidt de date niet tot een vervolg. Is ook lastig. Zo maar een speld in een hooiberg zoeken en verwachten dat er iets moois uitkomt is naïef. Maar dat is ook niet de bedoeling van First Dates.

Wel van Date & Match. Wij hebben geen blind dates en leggen contact met twee mensen als we denken dat er heel veel raakvlakken zijn. Dat kan alleen als je een lang en diep gesprek met je cliënten aangaat om te weten wie zij zijn en wat zij zoeken.
Maar ook dan is er geen garantie op succes….maar wel een grote.