De ontknoping

Het verdriet en de opluchting.

Er zitten niet zo veel mensen in de lounge. Er speelt een pianist zachtjes op de achtergrond. Wij gaan zitten in een van de grote stoelen die er staan. Hij komt wat dichterbij zitten. “ Dat heb je goed geregeld, `zegt hij, ik heb heerlijk gegeten. En knijpt daarbij eventjes in mijn hand. Hij kijkt mij aan en zegt: “Ik ben je nog een verklaring schuldig. De reden van mijn uitgestelde vlucht heb ik je nooit kunnen vertellen, het ging allemaal heel snel.“

Hij was getrouwd geweest en had met z’n vrouw 2 kinderen gekregen. Ze had te kampen met een slechte gezondheid en een van de laatste keren dat ze ter controle in het ziekenhuis was werd ze meteen opgenomen. Daar werd haar verteld dat ze een ernstige ziekte onder haar leden had. Ook werd haar verteld, dat ze nog maar een aantal maanden te leven had. Dat was een hele klap geweest voor hem en de kinderen. Ze waren weliswaar al volwassen, maar het nieuws kwam voor hen toch nog heel onverwacht.

Hij had in die tijd een goed lopend  onroerend goed bedrijf en op die manier was hij in contact gekomen met een ontwerper, James genaamd. Die voorzag zijn interieurs van een fantastische collectie meubelen. Ze konden het gelijk al goed vinden. Hij bood zijn diensten aan en Jason maakte daar graag gebruik van. Hun vriendschap, die trouwens heel casual begonnen was liep uit op een fantastische samenwerking. Langzamerhand had Jason beseft dat er meer aan de hand was dan alleen vriendschap. Hij had gevoelens gekregen en wist niet of dat bij James ook het geval was. Er waren momenten geweest dat hij zich moest beheersen en niet te spontaan moest reageren als hij hem bijvoorbeeld voor de lunch uitnodigde. Hij wilde zijn gevoelens niet langer verbergen en besloot het hem te vertellen, hoe zou James reageren?

Die avond gebeurde het.

Het was zoals gewoonlijk gezellig en nadat ze gegeten hadden gingen ze naar de grote lounge met gemakkelijke fauteuils. Hier was het licht wat gedempt en konden ze zich wat vrijer voelen. Hij ging James voor en legde vertrouwelijk een arm om hem heen  en zei:” Zullen we hier gaan zitten? “  De ober kwam met hun drankjes, een whisky voor Jason en een cola-tic voor James. Even werd er in stilte gedronken en toen stak Jason van wal. Je weet dat ik erg op je gesteld ben en heel tevreden ben over de samenwerking die we de laatste tijd hebben. Nu doorgaan zei hij tegen zichzelf en keek James recht in de ogen. “Ik denk dat ik verliefd op je ben en hoop maar dat je daarvan niet schrikt”  Zo, het hoge woord was eruit. Vol verwachting keek hij naar James en zag dat hij wat onwennig ging verzitten in zijn stoel. James keek naar hem en zei:” Ik hoopte al een hele tijd dat je daarover zou beginnen, ik had al zo’n vermoeden. Eerlijk gezegd ben ik blij dat we er nu vrijelijk over kunnen praten.

Hij stond op en zoende Jason spontaan op zijn mond en zei “dat had ik al veel eerder willen doen. Ze reden samen weg,James werd afgezet bij zijn woning en Jason ging opgelucht naar huis. Hij had nog geaarzeld bij de voordeur, had hem omhelsd en afgesproken dat ze elkaar zo snel mogelijk weer zouden zien. Dat was de avond, dat hij zijn vlucht had gecanceld en een andere datum had uitgezocht.

Nu zit hij tegenover me. “Je moet me op mijn woord geloven, ik ben stapel op James, maar dat neemt niet weg dat ik altijd dat ene plekje bewaar in mijn hart voor jou.” Ik kijk naar hem en zie dat hij het meent. “Je mag me altijd op komen zoeken lieve Jason” zeg ik. Ik ben blij voor hem dat hij eindelijk na zoveel jaren het geluk gevonden heeft. “Dank je wel, lieve Helen..” zegt hij en geeft me drie zoenen op mijn wangen, zoals dat hoort bij vrienden. “Natuurlijk breng ik je morgen naar Schiphol en zwaai je uit.” zeg ik. Ik voel mij tegelijkertijd verdrietig, maar ook opgelucht, blij nu dat ik weet hoe de zaken ervoor staan.