Ain’t no sunshine..

Ain’t no sunshine is het vervolg op Jason van Helen

Ik loop de keuken in en kijk in de koelkast, er ligt nog een pizza in de vriezer. Ik zet de oven aan en schenk een glas wijn in. Na het eten zet ik mijn laptop aan en lees de berichten. Er is een bericht van Jason. Hij komt binnenkort naar Amsterdam, maar moet eerst nog in Londen zijn, daar heeft hij een afspraak. Als hij weet hoe laat zijn vlucht gaat belt hij me. Hij wil nog diezelfde dag doorvliegen naar Amsterdam. Ik voel me wat gerustgesteld nu en verheug me op het weerzien.

Het leven gaat zo z´n gangetje. Ik heb het druk met mijn werk. Hele dagen van negen tot vier, snel naar huis wat eten, omkleden en dan loop ik ´s avonds een uurtje, dat is vaste prik. Na de wandeling kom ik thuis. Ik laat het bad vollopen en even later lig ik in het weelderige schuim. Ik heb de radio aanstaan, er klinkt muziek op de achtergrond. Er klinkt een bekende melodie: Ain’t no sunshine when she’s gone wordt er gezegd, het is een liedje dat aangevraagd wordt. Meteen ben ik klaarwakker en luister naar het vervolg. Het wordt gezongen door Bill Withers, vervolgt de omroeper. Ik zing het mee. Dat nummer heb ik een tijd niet gehoord.

Ik herinner me de dag van vertrek uit Innsbruck, het perron, de trein en het verdrietige gevoel wat ik toen had. Jason had me naar de trein gebracht. “Niet zo sip kijken,” zei hij,  “voordat je het weet ben ik weer terug in Nederland.” Hij hield mijn handen vast en omhelsde mij, daarna zag ik tranen in zijn ogen of verbeeldde ik me dat. Ik zei: “ Nu moet ik echt vertrekken, “en liep de trein in, plaatste de koffer bovenin het bagagerek en liep naar het geopende raam. Hij stond er een beetje verloren bij, de trein zette zich in beweging. Ik zwaaide nog een laatste keer.

De avond daarvoor waren we met een heel stel collega’s wezen dineren. Een aantal van hen zouden de dag erop Innsbruck verlaten, er was een einde gekomen aan de training, we zouden er een leuke avond van maken. Het was heel gezellig, er werden beloftes gedaan, adressen uitgewisseld en telefoonnummers genoteerd. Later op de avond werd er gedanst, wat overging in schuifelen. Ain’t no sunshine when she’s gone het was Bill Withers een pas ontdekte zanger. Iedereen kende het lied al en  het werd luidkeels meegezongen. Het werd ons liedje besloten we, inmiddels werd het steeds later. Tegen een uur of twee, droop iedereen af. We wilden allemaal uitgerust op reis gaan, tenminste dat was de bedoeling.

Ik kijk in mijn agenda, vandaag is het 10 april. Ik zet de laptop aan en lees mijn berichten door. Er is post van Jason. ”Lieve Helen, schrijft hij. 17 april a.s. heb ik mijn vlucht geboekt. Vlieg eerst naar Londen en kom dan in de middag naar Schiphol. Misschien kunnen wij samen een hapje gaan eten in Amsterdam? “ Ik ben blij met dit berichtje. Nog een klein weekje, dan zal ik hem weer zien, ik verheug mij er echt op.